Fenerbahçe haalt Dwight Powell binnen. Vrijgegeven door Dallas, de voorbereiding nog gespeeld met de Mavericks, in Macao, tegen Houston, op 11 oktober. En ik lees dat en ik denk maar één ding: wie gaat hem voorstellen?
Want zo’n cv verdient dertig seconden micro. Ik doe het voor je, zoals op een zaterdag om half negen.
Donker. Of ja, half donker, de conciërge laat zijn neonlichten branden. [jingle] “Dames en heren, mesdames et messieurs. Geboren in Toronto. Gevormd aan Stanford. Als vijfenveertigste gekozen in de draft van 2014, door Charlotte, dat zijn rechten had doorgegeven aan Cleveland. Via Boston. Bij Dallas aangekomen samen met Rajon Rondo. Zevenhonderdachtenzestig NBA-wedstrijden. Een NBA-finale in 2024. De Spelen van Parijs met Canada. Op de positie van center…” Blanco van twee seconden. “Dwight… Powell!”
Daar staat de zaal normaal recht. Bij ons heeft de sono een mening, en bij “Charlotte dat zijn rechten had doorgegeven aan Cleveland” had ze afgehaakt. Dat is het probleem met NBA-carrières: je hebt een volledige time-out nodig, alleen voor de draft.
En hij staat niet alleen op de lijn. De Euroleague telt in Istanbul al drie centers: Chris Silva, Marcus Bingham, Sertaç Şanlı. Vier voorstellingen voor dezelfde positie. Ik had er een medley van gemaakt.
Vier centers, vier namen. Ik wil de spelling vóór de jingle.
Op de kalender ontvangt Fenerbahçe Baskonia op 5 november. Na twee nederlagen deze week, in Valencia en bij Real. Ik zeg het maar: de dag dat we hem thuis voorstellen, hou ik de korte versie.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Basket Europe.
