Einde van de eerste verlenging, Antwerp tegen Kortrijk. Antwerp verliest de bal in de laatste seconde. Amin Adamu schiet van achter de middellijn. Erin.
Dat moment heb ik mijn hele leven voorbereid. Ik doe het nog eens voor, zoals op een zaterdagavond om half negen, met de twee spots van de fancy-fair aan:
„Dames en heren, mesdames et messieurs… op de buzzer… nummer van Kortrijk… (twee seconden stilte) … Amin Adamu!” [jingle]
En dan stopt alles. De scheidsrechters gaan naar de video. Enkele minuten. Volgens hen is het schot een fractie van een seconde te laat vertrokken. Afgekeurd. Tweede verlenging.
Enkele minuten is de slechtste plek ter wereld voor een speaker. Mijn jingle loopt of hij loopt niet. Half starten kan ik niet. Bij ons heeft de sono een mening, en die mening is dat een jingle die halverwege wordt afgebroken nooit op dezelfde plek herbegint. Een time-out, dat is dertig seconden van mij. Een videoreview is drie minuten van niemand.
In de tweede verlenging liep Antwerp snel uit en won het, honderddertien, honderdzes. Kortrijk voelt zich benadeeld en gaat in beroep. Ik beslis niet. Ik presenteer. Ik bedank meneer de scheidsrechter op het einde, zoals altijd.
Het sterkste is dat vorig jaar, zelfde affiche, zelfde Lotto Arena, ook twee verlengingen duurde, en Elias Lasisi het afmaakte met een buzzer beater. Die keer kon de jingle tot het einde doorlopen.
Dit jaar wacht de jingle op het beroep. Ik zeg het maar.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Sporza.
