Zondag, na het avondeten, belde ik mijn moeder in Indiana. Ze had Denver met 141-135 zien winnen van New Orleans, na verlenging. Ze wilde het over Jokic hebben.
Ik legde haar de cijfers uit, zoals aan mijn U10’s. 35 punten, 15 rebounds, 10 assists. Zijn 199e triple-double in het reguliere seizoen, 222 met de playoffs erbij. Russell Westbrook heeft er in totaal 221, waarvan 209 in het reguliere seizoen. Jokic gaat dus over het geheel voorbij, en Westbrook houdt het officiële record, met tien voorsprong.
Ze vroeg of hij hem zou bellen. Ik las het antwoord van Jokic, volgens BasketNews: „Nee, nee, nee. Als ik zijn normale, officiële record breek, dan stuur ik hem een berichtje.”
Let me tell you, het deed me aan 2000 denken. Ik kwam in Charleroi aan met een reistas en een contract voor één jaar. Na drie maanden vroeg een vriend van de universiteit of ik al gesetteld was. Ik zei: nog niet, ik heb het tweede seizoen nog niet getekend. Hier, als we winnen, kijken we eerst even na. Dat had ik geleerd nog voor ik „niet slecht” kon zeggen.
Mijn moeder bleef even stil. Toen vroeg ze hoelang hij nodig zou hebben voor de tien die ontbreken. Ik zei dat ik het niet wist, dat niemand het wist, dat je de wedstrijden moet spelen.
Ze zei dat zij ook altijd wacht tot het officieel is voor ze de buren belt. Voor mijn huwelijk in Marcinelle had ze op de foto gewacht.
Ze zei: zie je wel.
Het klopt, we hebben het nagekeken: BasketNews.
