Zondag, na het eten, heb ik mijn moeder in Indiana gebeld, zoals elke zondag. Ze had van de podcast gehoord voor ik. Ze luistert nu meer naar basket dan ik.
Doc Rivers was te gast bij The Bill Simmons Podcast. Hij zei dat Giannis Antetokounmpo coachen geen makkelijke job is. Hij zei dat hij een grote passingcapaciteit heeft. Hij zei dat hij maar één manier van spelen kent, naar de ring, met kracht, en dat hij elke actie wil forceren. En hij zei één ding dat hij wenst: dat hij leert beter uit te voeren.
Mijn moeder vroeg wat ik ervan vond, ik, de coach van de U10 op zondagochtend.
Let me tell you: in 2000, toen ik met mijn tas in Charleroi aankwam, bestond er geen podcast. Er was de minibus, het kommetje koffie dat ik nog niet kon drinken, en een zaal met badmintonlijnen. Wat coaches over hun spelers dachten, zeiden ze in de minibus, en we kwamen in Luik aan met dat in ons hoofd. Niemand luisterde er de volgende dag in de auto naar.
Ik heb mijn moeder uitgelegd dat ik niet kies. Een speler die bij elke actie naar de ring gaat, daar droom ik zondagochtend van: de helft van de mijne schiet van ver voor ze naar de basket gekeken heeft. Een coach die wil dat er uitgevoerd wordt, dat is mijn vak, dat zeg ik dertig keer per training. De fundamentals, dat is dat ook.
Mijn moeder dacht na. Toen zei ze: „Dus er is een man die elke keer naar de basket wil, en een man die wil dat hij soms iets anders doet. En ze hebben het over dezelfde wedstrijd. Darnell, dat heet een ploeg.”
Ik zei ja, maar dat we dat hier niet in een microfoon zeggen. Ze vroeg waar dan wel. Ik zei: in de kantine, en maandag is het voorbij.
En dinsdag zetten we samen de stoelen weg, hé.
Ze zei: zie je wel.
Het klopt, we hebben het nagekeken: BasketNews.
