Sacramento heeft woensdagavond met honderdzestien tegen honderddrie van de Lakers verloren. Zach LaVine scoorde eenentwintig punten in bijna vijfentwintig minuten, met vier rebounds en één assist. Ik las het op BasketNews, de ringmap open, de vierkleurenbic op de kolom van het balverlies.
Na de match had hij het over de tegenstander. Hij zei dat de Lakers slechte verdedigers in hun ploeg hebben, „maar wij ook”. Eén zin, twee ploegen. Ik becommentarieer geen verdedigers. Ik heb daar geen kolom voor.
Daarna zei hij dit: „We moeten het balverlies terugdringen. Ik heb er twee domme gemaakt, en we hadden ook een paar ongelukkige acties.”
Ik noteer. In mijn sporthal in het Land van Herve, zaterdag om half negen, komt niemand aan de tafel zijn eigen balverlies tellen. Mensen komen voor de balbezitpijl. Ze komen voor de time-out die ze niet hadden. Het balverlies schrijf ik op, en het is altijd de schuld van de bal.
Ginder doet een speler het werk van de tafel zelf, na de match. Twee. Hij zegt geen drie, hij zegt geen één. Het cijfer is precies. Ik respecteer een precies cijfer.
Bij ons krijgt wie zijn balverlies bekent een koffiejeton, hé.
Ik trakteer niet. Ik schrijf. Balverlies, LaVine: twee, aangegeven door de betrokkene. Het staat erop.
Het klopt, we hebben het nagekeken: BasketNews.
