Panathinaikos heeft zijn eerste vier EuroLeague-wedstrijden gewonnen. Paris, ASVEL, Maccabi Tel Aviv en dan Fenerbahçe, telkens met minstens achttien punten verschil, en niemand aan de overkant haalde tachtig punten. De beste start sinds 2007-08. Ik las het bij BasketNews, in de kantine, tussen twee drankjetons.
En dan schrijft de eigenaar, Dimitris Giannakopoulos, op sociale media dat het een enorme voldoening is om iets zo groots te zien groeien, en dat er logisch gezien nooit meer een reden zal zijn om langs de lijn te zitten, “onder geen enkele omstandigheid”. Hij looft ook het werk van Zeljko Obradovic.
Ik heb nooit een reden gehad om langs de lijn te zitten. Ik heb een klapstoel naast de wedstrijdtafel, en daar zit ik ook niet op, want er is altijd een thermos bij te vullen, een ouder die de sleutel van de kleedkamers zoekt en een minibus die benzine vraagt. Bij ons is een lege stoel langs de lijn een stoel die nog niet is opgeruimd, hé.
Ik ben niet jaloers, ik ben voorzitster. Ik vind het zelfs heel mooi, een man die iets ziet groeien en geen reden meer heeft om te gaan zitten. Ik heb ook een coach. Hij regelt alles, behalve de verwarming. Op de dag dat hij de verwarming regelt, doe ik hetzelfde: dan schrijf ik in de WhatsApp van de club dat ik nooit meer ga zitten. Niemand zal het verschil merken, ik zit al niet.
Hij schreef ook dat we over dit seizoen nog aan onze kleinkinderen zullen vertellen, wat de uitslagen ook zijn. Dat begrijp ik. Bij ons is dat het seizoen waarin de telescopische tribune in één keer openging, en we hebben het er nog altijd over.
Zijn stoel, die moet iemand nog opruimen. Ik denk aan die persoon. Ik heb de mijne nog op te plooien, en ik moet de sleutel nog terugbrengen.
Het klopt, we hebben het nagekeken: BasketNews.
