Luister even. Sani Bečirovič, ex-sportief directeur van Panathinaïkos, nu bij Zenit, vertelt aan Arena Sport dat een zaakwaarnemer hem tijdens zijn eerste seizoen in Athene Jean Montero aanbood. Montero speelde in Spanje. De transfer is er niet gekomen. En hij heeft er publiekelijk spijt van: hij had de piste met meer overtuiging bij de coach en de voorzitter moeten verdedigen.
Weet je wat ik in dit verhaal hoor? Een voorstelling die nooit heeft plaatsgevonden. Dertig seconden micro, verloren in het niets. Dus doe ik ze nu, hier, zoals op een zaterdag om half negen.
De conciërge doet de helft van de neonlichten uit. De twee projectoren van de fancy-fair gaan aan. [jingle] „Dames en heren, mesdames et messieurs, voor de sprongbal, het nummer dat u hier nooit gezien hebt…” Twee seconden stilte. „Jeeean Montero!” [jingle, de sono twijfelt]
Zo. Nu bestaat ze.
Want de rest heeft die jongen zonder mij gedaan. Andorra, dan Valencia, kampioen van Spanje in 2025-2026. Rising Star van de EuroLeague, beste vijftal, gemiddeld 14,4 punten en 4,8 assists. En in juli 2026, drie seizoenen bij Olympiakos. Hij heeft zijn voorstelling gekregen. Elders.
Bečirovič zegt het zelf: „3 jaar later, nu hij zijn kwaliteit al bewezen heeft, is het heel makkelijk om erover te praten.” Klopt. Ik vind de juiste jingle ook altijd pas op maandag.
Een speler die niet getekend heeft, komt het donker niet in. Hij komt er helemaal niet in.
Panathinaïkos won in 2024 trouwens toch de EuroLeague. De jingle hou ik. Ik zeg het maar.
Het klopt, we hebben het nagekeken: BeBasket.
