Denver wint van Utah, 117-106, in de preseason. Volgens Eurohoops ging het er erg fysiek aan toe, Nikola Jokić werd meermaals uitgedaagd, toen duwde Jaxson Hayes hem, duwde Jokić terug, technische fout voor Jokić, en alles werd heel snel gescheiden.
Heel snel. Weet je wat ik hoor in ‘heel snel’? Dertig seconden verloren. Want als dat in mijn sporthal gebeurt, op zaterdagavond om half negen, wat doe ik dan? Geen commentaar op niemand, nooit. Ik presenteer. Zoals je een wedstrijd presenteert.
„Dames en heren, mesdames et messieurs. Langs de kant van Denver, drievoudig MVP, zestien minuten vanavond, zes punten, vijf assists… [twee seconden stilte] … Nikola Jokić! Langs de kant van Utah, veertien minuten, zeven punten, één block… [stilte] … Jaxson Hayes. [jingle] En nu, heren, gaat ieder terug naar zijn eigen helft, en we bedanken meneer de scheidsrechter. Maak lawaai voor de scheiding.”
Dat is een moment. Beiden zijn voorgesteld, niemand heeft ongelijk aan de micro, de zaal applaudisseert omdat iedereen kalmeert. Daar vat het verslag het samen in twee woorden: snel gescheiden. Meer niet. Snel gescheiden is geen moment.
„Een technische fout presenteer je niet, Dimitri. Die schrijf je op. Het staat erop.”
En terwijl iedereen daarover praatte, scoorde een rookie, Darryn Peterson, drieëntwintig punten voor Utah. Drieëntwintig. Hem had ik in het volledige donker voorgesteld, als de conciërge wilde meewerken. Denver nam na de rust de wedstrijd in handen en pakte zijn eerste overwinning van de preseason. Bij ons, aan de geluidsinstallatie, bestaat de jingle voor de scheiding al. Hij is nog nooit gebruikt. Ik zeg het maar.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Eurohoops.
