Joe Mazzulla nam de Boston Celtics mee en bracht ze naar The Citadel, een militaire academie in South Carolina. Geen Boston, geen sporthal. Een academie. Dames en heren, mesdames et messieurs, dit is het moment.
En die coach heeft gevoel voor regie. Hij liet tijdens de trainingen al oorlogsgeluiden afspelen, om zijn spelers in ongewone situaties te brengen. Oorlogsgeluiden. Ikzelf vroeg drie zaterdagen geleden het volledige donker voor de voorstelling van de basisvijf. De conciërge deed de helft van de neonlichten uit. De andere helft is zijn mening.
Dus ik doe de aankomst opnieuw, zoals ik ze zou doen: het donker, twee projectoren van de fancy-fair op de deur van de bus gericht. [jingle: trom, afgekapt na de tweede slag]. De Boston… Celtics! Maak lawaai. En erachter een coach die zei: „Militair leiderschap is mijn favoriete model.” Dat is een zin voor een speaker. Die neem ik.
Maar goed. Hij zegt het zelf: veel nieuwe spelers, even afstand nemen, ergens anders tijd samen doorbrengen, in een andere omgeving. Afstand, aan de micro, kun je niet voorstellen. Er bestaat geen jingle voor afstand.
De oorlogsgeluiden noteer ik niet. Ze staan in geen enkele kolom.
Bij mij beslist de sono over de ongewone situaties. Zaterdag zette ze de rustjingle in tijdens de vrijworpen. Niemand reageerde. Ik zeg het maar.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Basket USA.
