Giannis Antetokounmpo zei tegen de South Florida Sun Sentinel dat NBA-spelers soms verwend zijn. Ik las het in BasketNews, met de map open, voor ik op verplaatsing vertrok.
Zijn zin, getrouw vertaald: “Het spijt me dat ik het zo zeg, maar in de NBA ben je soms verwend, als je klaagt over dingen: ‘Dit is niet goed genoeg, dat is niet goed genoeg, en zo wil ik het niet.’”
Drie klachten. Ik heb ze geteld.
Aan de tafel ken ik ze. Ze komen bij de derde fout, zelden eerder. „Dit is niet goed genoeg”, dat is de coach die naar de shotclock kijkt. „Zo wil ik het niet”, dat is de kapitein die het blad nog eens wil nalezen nadat hij getekend heeft. Ik laat hem praten. Na de handtekening komt niemand er nog op terug. De buzzer is gegaan. Wat daarna komt, is gepraat.
Hij voegt eraan toe dat veel mensen niet kunnen reizen, de wereld zien en in al die verschillende zalen spelen. Ik reis wel, omdat de bond de scorer van de bezoekende club wil. Ik zie verschillende zalen. Ze hebben allemaal drie sets lijnen op de vloer en een parket dat plakt in november. Ik klaag er niet over. Ik noteer.
Voor het blad is de rest eenvoudig. Miami begon met nul zeges en vier nederlagen. Het staat nu op acht zeges, zes nederlagen. Hij zelf haalt achtentwintig komma drie punten, twaalf komma vijf rebounds en vijf komma twee assists over de eerste veertien wedstrijden. Dat past in de kolommen. De klachten niet. Er is geen kolom voor „niet goed genoeg”.
Mijn regel van de avond: klacht van de bank, niet weerhouden, klok stil, bal aan de tafel.
Het klopt, we hebben het nagekeken: BasketNews.






