Woensdag komt Milwaukee naar Miami. Aan de overkant staat Giannis Antetokounmpo, dertien seizoenen daar, twee MVP-titels, een ring. En hij op Basket USA: „Voor mij zijn emoties voor de bioscoop. Dit is gewoon basket.”
De bioscoop. Hij heeft me een idee gegeven zonder het te weten. Want bioscoop is donker. En donker is mijn vak.
Ik doe het je even voor, aan de micro, zaterdag om half negen, alsof het bij mij thuis is. De neonlampen gaan uit. De helft, want de conciërge. De twee projectoren van de fancy-fair. [jingle] Dames en heren, mesdames et messieurs, voor onze gasten vanavond, een oude bekende van het huis. Twee MVP-titels. Een ring. Dertien seizoenen. Nummer… Het blanco van twee seconden. Giannis!
En dan staat de zaal normaal gezien recht.
Alleen heeft hij iets anders gepland. Hij zei: „Het wordt gewoon een wedstrijd zoals alle andere.” Dezelfde maaltijd, dezelfde routine. Hij zei ook dat Milwaukee hem opving toen hij 18 was, dat zijn broers er naar school zijn gegaan. Ik hoor dat allemaal en ik denk: dat is het scenario. Hij zegt gewoon dat hij er niet in wil spelen.
En dan is er 28 januari, zijn echte terugkeer naar Milwaukee. Twee terugkeren. Ik lees dat als speaker: woensdag is de trailer, 28 januari is de film. Daar heb ik respect voor. Ik had mijn kruit al in november verschoten.
Voor de rest komt hij van 20 punten, 13 rebounds en 6 assists tegen Houston, de vijfde zege op rij voor Miami, acht uit tien. De man komt in vorm aan voor een gewone wedstrijd.
Mijn projectoren blijven aangesloten tot januari. Voor het geval hij van gedachten verandert over de bioscoop. Ik zeg het maar.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Basket USA.






