Zondag, na het avondeten, belde ik mijn moeder in Indiana. Ze had de naam al gezien vóór mij: Jaron Pierre Jr., rookie van de Pelicans, twee wedstrijden op dezelfde dag.
Ik vertelde het in volgorde. Eerst de G-League, de eerste thuiswedstrijd van de Laketown Squadron, 23 punten. Daarna ging hij rechtstreeks naar de zaal in New Orleans om Denver op te vangen. 13 punten, 2 rebounds, 1 steal, 1 block in 23 minuten. Nul balverliezen. In totaal 59 minuten op een parket, op één dag. En hij speelde thuis, voor zijn familie en vrienden.
Ze vroeg natuurlijk of hij verdedigd had. Ik was blij: ja, mama, op de spelverdeler van de Nuggets, en op Aaron Gordon na enkele switches. Zijn coach, Jamahl Mosley, had hem voor de wedstrijd gevraagd om te stoppen met grappen maken, zijn tenue aan te trekken en beelden van Jamal Murray te bestuderen. Video van de tegenstander. Let me tell you, in 2000, in Charleroi, was mijn video de coach die me op de parking naast de minibus de spelverdeler van de tegenpartij beschreef.
Mijn moeder wilde de uitslag. De Pelicans verloren met 116-108, hun zesde nederlaag op rij volgens Mosley, die geen morele zege wil. De jongen zei: „Ik had graag gehad dat we in verlenging waren gegaan.”
Daar zweeg ze een tijdje. Daarna herinnerde ze me aan een zaterdag uit mijn jeugd, toen ik ’s ochtends en ’s middags had gespeeld en aan tafel over mijn benen had geklaagd. Hij wilde na negenenvijftig minuten nog meer.
Laat hem maar bij ons komen, we missen altijd een U16, hé.
Ik zei dat ik op zijn leeftijd ook wilde. Ze zei: nee, je wilde je avondeten. Ze zei: zie je wel.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Basket USA.






