Fenerbahçe verloor van Valencia. Sarunas Jasikevicius zei dat Valencia de zege verdiende, en daarna kwam de zin van de avond, bij Eurohoops: voor het eerst in zijn leven zag hij een ploeg negen offensieve rebounds pakken in één kwart, en zoiets had hij nog nooit gezien, niet als coach, niet als speler, niet als fan. „Dat is absoluut onacceptabel.”
Negen. In één kwart. Weet je wat ik hoor? Negen momenten. Negen keer dat een speaker de micro had kunnen nemen.
Dames en heren, mesdames et messieurs… [jingle] … tweede kans voor onze gasten vanavond. En nog eens. En nog eens. Bij de vierde haal ik de dinosaurus erbij. Bij de zesde vraag ik de conciërge om de helft van de neonlichten te doven, hij dooft de andere helft. Bij de negende schreeuwt de hele zaal met mij mee: maak lawaai voor de offensieve rebound!
Voor de coach van Fenerbahçe was het het omgekeerde van een moment. Hij had het over een mislukte eerste helft, over een ploeg die terugkwam dankzij de aanval en niet dankzij de verdediging, en over laatste balbezittingen die slecht gespeeld waren. Hij zei dat de aanpassingen om beter te rebounden niets hadden uitgehaald. Ik respecteer dat. Een coach die zegt „dat heb ik nog nooit gezien”, dat is al een aankondiging, bijna een entree in het donker.
Bij ons kondig ik de offensieve rebound nooit aan. De geluidsinstallatie heeft er geen knop voor. Ik heb een jingle voor de driepunter, een voor de and one, een voor de time-out. Voor de negende rebound van een kwart: niets.
Ik zeg het maar. Maar ik ga er eentje knippen, voor alle zekerheid.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Eurohoops.
