Micah Nori begint aan zijn eerste seizoen in Portland. Daarvoor was hij assistent bij de Wolves. Ik las het bij Basket USA, met mijn map open op de keukentafel.
Tijdens een rommelige training stopte hij een scrimmage na drie minuten. Eén woord: „Onaanvaardbaar.” Daarna zette hij de klok terug op zes minuten.
Ik noteer. Drie minuten gespeeld, zes minuten op de klok. Hij heeft er geen drie bij gedaan. Hij is opnieuw begonnen, en met meer. Bij ons heet dat een klokfout, en ik verbeter die met de rode bic. Daar heet dat een filosofie.
Hij zegt dat hij een boodschap met zo weinig mogelijk woorden wil overbrengen. „Hemingway gebruikte niet veel woorden. Hij kwam meteen ter zake”, zei hij. Hij gaf zijn assistenten zelfs „De oude man en de zee” cadeau. Hij liet hen ook een quiz van tien vragen over het boek invullen. Mike Williams haalde 9 op 10, Jay Triano 8. Twee anderen haalden 2 op 10. Ik becommentarieer de punten niet. Ik schrijf ze over.
Eén woord, dat ken ik. Aan de tafel houden we geen toespraken. Je steekt je hand op, je drukt op de knop, de buzzer spreekt. Wat daarna komt, is gepraat.
Toumani Camara vindt het goed: „Je wilt geen coach die dingen laat passeren en denkt dat we het morgen wel rechtzetten”, zei hij. Ik ook niet. Morgen is het blad ondertekend.
Hij heeft zes minuten gezet. Zes minuten extra, bij ons is dat de conciërge die met de sleutel staat te wachten, hé.
Zijn woord heb ik in mijn blad gezocht. Er is geen kolom voor „onaanvaardbaar”. Er is er een voor fouten. Die volstaat.
Klok terug op zes, bal aan de tafel. Het staat erop.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Basket USA.
