Fenerbahçe heeft Mersin verslagen, eenenzeventig, negenenzeventig, in de Europese Supercup. Het staat erop. Emma Meesseman, 14 punten, 8 rebounds, 7 assists. Julie Allemand op hetzelfde blad. Twee Cats in dezelfde ploegkolom, ik heb niets te verbeteren.
Ik las het bij Sporza, de farde open op de keukentafel. Mersin leidde na het eerste kwart met 21-19. Daarna de verdediging van Fenerbahçe, 32-38 even later, en in het vierde kwart tot 21 punten voorsprong. Mersin kwam terug tot 6. Ik ben niet verontwaardigd, ik noteer: een achterstand wordt kleiner, en de buzzer gaat toch af.
Wat me de bic deed neerleggen, is de regel daarna. Voor het eerst MVP van de Supercup. Derde Supercup met Fenerbahçe, zeven EuroLeagues, en dat vakje bleef blanco. Bij mij is een blanco vakje een blad zonder handtekening. Je kijkt ernaar, je zoekt de kapitein, je wacht. Zij heeft op drie Supercups gewacht. Ik wacht sinds 2014 tot een ouder de shotclock bedient zonder op te kijken.
Er is ook een kolom waar niets in staat: geen medaille op het WK met de Cats. Ik vul die niet in voor haar. Een blad maak je niet over.
Een vakje meer is bij ons een spijker meer aan de muur van de kantine, hé.
Europese Supercup, MVP, Meesseman. Vakje aangevinkt, blauwe bic.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Sporza.
