Zondag, na het avondeten, belde ik mijn moeder in Indiana. Ze kijkt naar de Lakers als ze niet kan slapen. Ze wilde weten wie de nieuwe was.
Ik vertelde haar wat ik bij BasketNews had gelezen. Lawson Lovering, 23 jaar. Vier jaar universiteit, Colorado en daarna Utah. Niet gedraft in 2025. De G League van Memphis, een contract van 10 dagen in februari, twee wedstrijden met de Grizzlies, gemiddeld 7,5 rebounds. Een Exhibit 10 deze zomer, eind september gecut. En nu een two-way contract met Los Angeles.
Ze vroeg wat de coach ervan zei. Ik las haar het antwoord van JJ Redick voor, toen hem gevraagd werd wat hij over hem wist: „Ik weet dat hij Lawson Lovering heet.”
Let me tell you, het bracht me terug naar 2000. Ik kom aan in Charleroi met een tas en een contract van een jaar. De eerste avond, in de zaal met de badmintonlijnen, drukt de voorzitter me de hand en zegt mijn voornaam. Meer wist hij niet. Hij had hem op een papiertje geschreven. Ik heb het hem nooit kwalijk genomen. De rest leerden we bij de box-out, de dinsdag erna.
Mijn moeder luisterde. Toen stelde ze de vraag die ze altijd stelt. Verdedigt hij?
Ik zei dat ik het niet wist. Dat zijn beste wedstrijd die tegen de Jazz was, op 20 februari, elf punten en elf rebounds in tweeëndertig minuten. En dat rebounds al een beetje verdedigen zijn. Hier zouden we zeggen: niet slecht.
Darnell, dat papiertje met je voornaam, hebben we dat nog in de farde van de club? We moeten het aan het prikbord hangen.
Mijn moeder dacht na. Ze zei dat de coach zijn naam kent, dat al de rest op training wordt geleerd, en dat men van mij op mijn vierentwintigste ook niet meer wist.
Ze zei: zie je wel.
Het klopt, we hebben het nagekeken: BasketNews.
