Maandag, Golden State tegen Phoenix. Nog tien minuten te spelen in het derde kwart. Eerst een duw tussen Draymond Green en Khaman Maluach, die op de grond belandt, dan een verhitte discussie tussen Green en Dillon Brooks. De scheidsrechters fluiten twee technische fouten tegelijk. Voor Green is het de tweede van de avond. Hij moet eruit, automatische uitsluiting, met vier punten, vier rebounds, twee assists en een steal in zeventien minuten.
Ik weet wat je verwacht. Je verwacht dat ik dat aan de micro doe. Het donker, de stilte van twee seconden, [jingle]. Nee. Er zijn dingen die ik aankondig en dingen die ik laat passeren. Een uitsluiting voor een technische fout is bij mij: stilte aan de micro. Ik zet de sono af, die een eigen mening heeft, en voor één keer is ze het met me eens.
Wat ik wel aankondig, is de speler die de volgende wedstrijd terugkomt. Dat is een moment. De twee projectoren van de fancy-fair, de conciërge die zijn helft van de neonlichten uitdoet, en de naam, met de pauze. Dames en heren, mesdames et messieurs, het nummer dat binnenkomt! Maakt niet uit welke club, maakt niet uit welk shirt.
En op het einde bedank ik meneer de scheidsrechter. Altijd. Ook op avonden met twee technische fouten. Vooral op die avonden, want hij had de langste avond, en niemand draaide een jingle voor hem.
Bij ons goot het en we waren met honderdtwintig zaterdag. Geen technische fout. Ik hield de jingle toch klaar, voor het geval er iemand zou binnenkomen.
Ik zeg het maar.
Het klopt, we hebben het nagekeken: BasketNews.
