Een spelverdeler van 43 die terugkeert naar de EuroLeague, volgens Chema de Lucas. De journalist kondigt het aan, de club nog niet. Dat is mijn favoriete uur: het moment voor het moment.
Want als Dubai het officieel maakt, is er een presentatie nodig. Ik heb ze klaar. Het donker, dat de conciërge me maar half zal geven. De twee projectoren van de fancy-fair. [jingle]. „Dames en heren, mesdames et messieurs. Twintig seizoenen in de ACB, de enige buitenlander die dat haalde. MVP van de Spaanse competitie op zijn 42ste. Twee keer MVP van de Champions League. Op de positie van spelverdeler…” En dan twee seconden stilte. Geen één minder. „Marcelinho… Huertas!”
Bij ons zou de sono al bij „Hu” zijn uitgevallen. Ze heeft een mening.
Wat ik leuk vind aan dit dossier, is de cast. Hij zou Xavi Pascual terugvinden, zijn coach bij Barça. En hij zou de spelmaking delen met McKinley Wright en Thomas Walkup. Drie spelverdelers om voor te stellen. Drie stiltes van twee seconden. Dat is zes seconden stilte, in Dubai, voor een ploeg met zeven zeges en drie nederlagen. Ik vind dat een moment.
Er is ook het record. Als hij speelt, wordt hij de op één na oudste speler uit de moderne geschiedenis van de EuroLeague, na Dan Gay: vijfenveertig jaar, zes maanden en veertien dagen, bij Fortitudo Bologna in 2007. Iemand heeft in 2007 dat papiertje voor de micro gehad. Ik hoop dat hij de stilte heeft gelaten.
Bij ons is het record de jingle, door mij geknipt in 2019 en nooit vervangen. Wij houden ook stand, op onze manier.
Ik leg het blad terug in de farde van de micro. Zolang de club niets zegt, stellen we niemand voor. Ik zeg het maar.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Eurohoops.







