Het project NBA Europe moet in oktober 2027 starten. Zestien ploegen: twaalf vaste, vier plaatsen via kwalificatie. Ik las het op BasketNews, mijn map open op de keukentafel, de vierkleurenbic ernaast uit gewoonte.
Mark Tatum, deputy commissioner van de NBA, sprak in New York. Hij kondigt grote investeringen in de sporthallen aan. Dertig tot veertig thuisavonden. En driehonderdtwintig andere dagen die gevuld moeten worden, met concerten, conferenties en andere evenementen.
Ik noteer.
Dertig tot veertig avonden, dat is mijn vak. Een avond, een blad, zes kolommen, twee kapiteins die tekenen. Na de handtekening komt er niemand meer op terug. De rest van het jaar is de zaal niet van mij. Bij ons is het op dinsdag badminton, en ik heb nog nooit het blad van een concert bijgehouden. Ik zou niet weten waar ik de fouten moet zetten.
Hij zei ook dat de NBA de NBA-ervaring naar Europa wil overbrengen, met behoud van de lokale cultuur, de sportcultuur en de passie. De passie noteer ik niet. Ik noteer de minuut.
Hij noemde de huidige EuroLeague een gesloten competitie en had het over de FA Cup. Een competitie waar je via kwalificatie binnenkomt. Vier plaatsen op zestien. Dat past in mijn kolom: het is te tellen.
Driehonderdtwintig dagen verhuur, hé. Ik vraag alleen wie de deur sluit na het concert.
Driehonderdzestig dagen in totaal, als ik de twee hoge cijfers optel. Blijven er vijf dagen over zonder iets. De klok discussieert niet. Ik ook niet. Die laat ik aan de conciërge.
Twaalf vaste ploegen, vier gekwalificeerde, oktober 2027. Het staat erop.
Het klopt, we hebben het nagekeken: BasketNews.






