De “and one”. Mijn kreet. Die ik zaterdagavond in onze sporthal in Brussel in de micro roep wanneer onze vleugelspeler het contact opzoekt en de bal er toch in gaat. Jae Crowder riep hem in de Euroleague, tegen Zalgiris, met zijn vinger naar de scheidsrechter. Technische fout. Hij zegt dat hij het in de NBA ontelbare keren heeft gedaan zonder straf. Dertien seizoenen, 812 wedstrijden, twee NBA Finals, en het is in Europa dat ze zijn geluid afzetten.
Ik speel het moment nog eens voor je na. Zoals het had moeten zijn.
De twee projectoren van de fancy-fair. De conciërge zet de helft van de tl-lampen uit, meer zit er niet in. „Dames en heren, mesdames et messieurs, basket met contact, de bal zit erin, en dat is…” Twee seconden blanco. „…And ooone!” [jingle] Maak lawaai.
Zo. De kreet komt uit de micro, de vinger blijft in de zak, en meneer de scheidsrechter doet rustig zijn werk.
Wat er die avond echt gebeurde: een vinger, een kreet, een fluitsignaal. Daarna liep Crowder naar de scheidsrechter om beleefd uit te leggen dat hij niets grofs had gezegd en niet wist dat zo’n reactie in Europa een technische fout kon opleveren. Geen jingle. Een gesprek met twee.
Het roepen noteer ik niet. Het wijzen wel.
Na de wedstrijd in Kaunas zei hij dat de bruisende sfeer hem niet had overdonderd. „Het is luid, maar ik ben eraan gewend”, zei hij tegen BasketNews. Ik ook. Het geluid is hetzelfde. Er zijn alleen minder mensen om het te horen.
De “and one” hou ik aan de micro. Ik zeg het maar.
Het klopt, we hebben het nagekeken: BasketNews.
