Milan heeft van Trento gewonnen, 88-86, en Moses Wright begon op de bank. In de competitie had hij zes keer in de basis gestaan. De interim-coach, Marco Ramondino, zei tegen BasketNews: „Hij was te laat op de bespreking voor de wedstrijd, dus heb ik besloten hem van de bank te laten komen.”
Een wedstrijdbespreking. Ik heb dat twee keer gelezen. Bij ons is de wedstrijdbespreking in de minibus, op de parking van de sporthal in Ciney, motor af omdat we besparen. De coach praat, de helft luistert, de andere helft zoekt zijn short. En wie te laat komt, is altijd dezelfde: ik. Want ik heb de kantine opengedaan, de verwarming aangezet en de thermos gevuld.
Mij hebben ze nog nooit op de bank gezet. Ze zouden eerst iemand anders moeten vinden voor de kassa, hé.
Ik oordeel over niemand. Hij kwam te laat, hij mocht later binnenkomen, hij maakte zijn drie vrije worpen en elf punten in veertien minuten. Dat is geregeld, in de juiste volgorde, als een boekhouding die klopt. Meer vraag ik niet van mijn eigen vrijwilligers.
Wat mij bezighoudt, is de andere bespreking, die van vóór de bespreking. In Milaan, met een interim-coach en Luca Banchi die er intussen is benoemd, heeft iemand toch de sporthal moeten openen, de stoelen in een kring moeten zetten en het licht moeten aandoen. Daarover praat niemand. Die was op tijd, wed ik. Die zijn altijd op tijd.
In 2000, in Charleroi, werd de wedstrijdbespreking bij de radiator gehouden. Iedereen was er vroeg.
Milan ontvangt nu Zalgiris Kaunas in de Euroleague. Ik moet vanavond nog de stoelen opruimen en de sleutel terugbrengen. En ik zal te laat zijn.
Het klopt, we hebben het nagekeken: BasketNews.






