Ik belde mijn moeder, in Indiana, nadat ik dit in Basket USA had gelezen. Op 18 november ontvangt Miami Heat de Bucks, en voor één avond wordt de zaal Vice City. Dat is de stad uit een videogame, GTA VI, die de dag erna uitkomt. Een nep-Miami, in het spel. En het echte Miami dat zich voor een wedstrijd als nep-Miami verkleedt.
Mijn moeder speelt geen videogames. Ze kijkt naar ESPN, en de wedstrijd is daar in het hele land te zien. Ik legde haar het speciale parket uit, het zwart-roze shirt gemaakt met Rockstar Games, Nike en het merk van Travis Scott, en de kraampjes van twee fastfoodketens die alleen in het spel bestaan. Ze luisterde zonder me te onderbreken. Bij haar is dat een slecht teken.
Let me tell you: toen ik in 2000 in Charleroi aankwam, met een tas, zag mijn zaal er ook uit als iets anders. Overal badmintonlijnen. Een week lang dacht ik dat we op een badmintonveld speelden dat zich als basketbalveld had verkleed. De verwarming verkleedde zich niet. Die had haar buien.
Ik zei haar ook dat Giannis Antetokounmpo en Bobby Portis die avond hun oude ploegmaats terugzien. Dat vond ze mooi. Ze houdt ervan als mensen elkaar terugvinden. Daarna stelde ze haar vraag: „En het echte Miami, waar is dat die avond?”
Ik heb nagedacht. In het bericht van de Heat staat: „Voor één avond ruilt de Heat Miami in voor Vice City”. Dus het echte Miami zit die avond op de tribune, in een Vice City-shirt. Dat heb ik gezegd.
Op het blad staat Miami. Ik verander geen stad voor één avond.
Hier hebben ze twintig jaar nodig gehad om me „niet slecht” te leren zeggen. Ginder ruilen ze een stad in voor één avond. Mijn moeder dacht nog even na. Ze zei: „Dan speelt ze toch thuis.” Ze zei: zie je wel.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Basket USA.







