Zondag, na het avondeten, belde ik mijn moeder in Indiana. Ze had het verhaal vóór mij gezien: Erik Spoelstra, de coach van Miami, wil dat de challenges verdwijnen. Ik had het gelezen op BasketNews, dat The Athletic citeert.
Ze vroeg me het uit te leggen. Dat heb ik gedaan. De NBA voerde ze in vóór het seizoen 2019-2020, permanent in 2020-21. In 2023 kwam er een tweede bij voor de ploeg waarvan de eerste lukt. Spoelstra wil er één. Of nul. Hij zegt dat twee er voor hem belachelijk uitzien, en hij spreekt van een „clown show”.
Let me tell you: in 2000, toen ik met mijn tas in Charleroi aankwam, bestond er geen challenge. Er was een scheidsrechter, een zaal met badmintonlijnen en een verwarming met haar buien. Als we het er niet mee eens waren, liepen we sneller in de verdediging. Dat was onze videoreview.
Ze wilde weten waarom een coach zichzelf een hulpmiddel zou ontzeggen. Ik las de zin van Spoelstra voor: als je de bal niet terugkrijgt of geen punten wint, heeft challengen geen zin. En hij vertelt over spelers die bij hem aandringen, met de vinger in de lucht. Wie er twee of drie had verspeeld, kreeg te horen dat hij hem nooit meer mocht aankijken: „Je bent je geloofwaardigheid al helemaal kwijt.”
Het bleef even stil op de lijn. Op zondagochtend kijken mijn U10’s ook naar mij, na elke fluit. Ik zeg hun dat ze naar hun speler moeten kijken, niet naar mij. De fundamentals, dat is dat ook.
Mijn moeder dacht na. Toen vroeg ze: de speler die om de challenge vraagt, terwijl hij zijn vinger naar de bank draait, op wie verdedigt hij?
Ik heb niets geantwoord. Ze zei: zie je wel.
Het klopt, we hebben het nagekeken: BasketNews.







