Marjorie Carpréaux vertelde aan La Dernière Heure over de wedstrijd tegen Nederland, met de nationale ploeg. Vanuit het midden van het veld, raak. Volgende fase, steal, Bob Cousy tussen de benen, raak. En dan stopt ze midden op het veld en doet een push-up. De coach neemt een time-out. Het publiek applaudisseert meer dan een minuut.
Een minuut. Besef dat even. Een time-out, dat is dertig seconden van mij. Daar deed het publiek de speaker helemaal alleen, en twee keer zo lang.
Dus ik doe de aankondiging opnieuw. Zaterdagavond, half negen, de sporthal.
De conciërge doet de helft van de neonlichten uit, zoals altijd. De twee spots van de fancy-fair op de middencirkel. „Dames en heren, mesdames et messieurs… bij een push-up midden op het veld… het nummer van België…” Het blanco van twee seconden. „Marjorie!” [jingle]. „Maak lawaai.”
En dan mijn probleem. Mijn jingle duurt tweeëntwintig seconden, ik heb hem zelf geknipt. Ik mis achtendertig seconden muziek om haar ovatie vol te houden. Thuis probeerde ik hem in een lus te laten draaien, maar de sono heeft een mening: ze haperde bij de tweede ronde.
Ze zegt ook dat ze de ploeg probeerde op te vrolijken als het moeilijk ging, om er energie en goed humeur in te brengen. Dat is een vak. Het mijne ook, maar zij heeft er eenentwintig jaar en twee bronzen medailles op het EuroBasket bovenop.
Een minuut applaus tijdens een time-out. De tafel wacht.
Voor onze buren uit Nederland had ik die avond „onze gasten van vanavond” gezegd, en ik had ze bedankt. Het geluid is hetzelfde. Er zijn alleen minder mensen om het te horen. Ik heb een langere jingle nodig.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Basket Europe.
