Kevin Garnett zei Portland. Live, bij een streamer, N3ON. „Ik ga nooit coachen, maar als ik een ploeg zou mogen coachen? Ja, Portland. Ik hou van Portland.” NBA-kampioen 2008, verdediger van het jaar 2008, Hall of Fame sinds 2020, en hij kiest een bank. Ik hoor dat, en ik hoor een intro.
Dus heb ik ze geschreven. Dertig seconden. Zaterdagavond, half negen, de twee projectors van de fancy-fair gericht op de bank.
Donker. Of toch half donker, de conciërge houdt zijn neonlichten aan. [jingle, afgekapt net voor het refrein] „Dames en heren, mesdames et messieurs, hij koos Portland boven Minnesota, boven Boston. Hij zegt dat er iets zit bij de Blazers dat we nog niet gezien hebben. Uw hypothetische coach vanavond…” Twee seconden stilte. „Kevin… Garnett!”
En dan: niets. Niemand komt uit de gang. Normaal: hij had gewaarschuwd, hij heeft het geduld niet, hij geeft liever les. Hij was eerlijk. Ik ben degene die de jingle heeft gestart.
Het ergste is dat de rest van de aankondiging klaarlag. Hij vindt het fijn dat Portland Damian Lillard, Ja Morant, Jrue Holiday en Scoot Henderson heeft gehouden. Hij wil small ball, buitenspel om de Spurs en OKC te kloppen. Een heel spelplan, gratis, op een stream. De rijkste competitie ter wereld heeft een Hall of Famer die live over coaching praat, en niemand dacht aan de projectors.
Een presentatie voor iemand die niet op het blad staat. Ik klok ze niet.
De echte coach van Portland is Micah Nori. Hem presenteer ik wanneer hij wil, in het donker, met de volledige jingle. Garnett: de opname bewaar ik. Je weet maar nooit. Ik zeg het maar.
Het klopt, we hebben het nagekeken: BeBasket.
