Olympiacos heeft in Valencia met 102-97 gewonnen, na verlenging. Bij de start van het derde kwart lagen ze 62-34 achter. En zeventien minuten later brengt Mbaye Ndiaye hen voor, 88-86. Dat is een moment. Dus doe ik het over. Mijn micro, mijn zaal, zaterdag, half negen.
De twee projectoren van de fancy-fair staan op de tafel. De conciërge doet de helft van de neonlampen uit, zoals altijd. Ik: “Dames en heren, mesdames et messieurs. Zeventien minuten. Achtentwintig punten. En de basket die ons voorbrengt…” Blanco van twee seconden. “Mbaaaye… Ndiaye!” [jingle] Maak lawaai.
En dan heeft de sono een mening. De jingle had ik ingekort voor een buzzer beater, niet voor een inhaalrace van zeventien minuten. Hij duurt negen seconden. Ik mis zestien minuten en eenenvijftig seconden muziek.
Want het echte probleem van een inhaalrace is dat er geen precies moment is. Het is één heel lang moment. Het vorige record is van Prokom, in 2012/13, achtentwintig punten achter thuis tegen Montepaschi Siena. Sindsdien had niemand het nog gedaan. Voor iets wat nooit gebeurt, maak je geen jingle.
Zeventien minuten op de klok. Je jingle noteer ik niet.
Beide ploegen hebben nu vier overwinningen in vijf speeldagen. Dezelfde balans, en maar één van de twee heeft het moment gehad. Ik heb de jingle negen keer in het niets laten draaien, in een lus, om te zien. Het maakt lawaai, meer niet.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Eurohoops.
