Zondag, na het avondeten, heb ik mijn moeder in Indiana gebeld. Zij had voor één keer een onderwerp. De Caitlin 1, de schoen van Caitlin Clark, komt uit in een derde kleur. Na „Caitlin Blue” en „Warning Code” is er „Midnight Fever”: rood-roze verloop, zwarte Swoosh, blauw CC-logo op de tong. Ik had het gelezen bij Basket USA. Zij had naar de zool gekeken.
Want onder de zool, doorschijnend, van blauw naar roze, staan drie zinnen. „Shoot More Threes.” „From Anywhere.” „It was never a long shot.” Meer driepunters nemen, van overal, en het was nooit een onmogelijk schot.
Ze vroeg of het een raad was of een regel. Ik heb nagedacht. Let me tell you, in 2000, toen ik met een zak in Charleroi aankwam, had ik een coach die precies het omgekeerde zei. Geen driepunter voor de bal rondgegaan was. Eén pass, twee passes, de juiste pass. In een sporthal met badmintonlijnen wist ik zelfs niet altijd welke lijn de mijne was. Dus gaf ik de bal af.
Mijn moeder lachte. Ze herinnerde me eraan dat het seizoen voorbij is voor Caitlin Clark: Indiana lag er in de eerste ronde uit tegen Las Vegas. En dat de schoen toch uitkomt, in voorbestelling. Hier 140 euro bij Basker4Ballers. Ik zei haar de prijs in euro, ze rekende niet om, dat doet ze nooit.
Honderdveertig euro is een zaterdag kantine. Zeg dat maar aan je mama.
Toen stelde ze de echte vraag. Wie leest die zinnen onder de schoen? Degene die verdedigt, als de speelster weggaat? Ik zei van wel, misschien, als hij naar de grond kijkt. Mijn U10, op zondagochtend, kijken altijd naar de grond. De fundamentals, dat is dat ook: naar de bal kijken, niet naar de voeten.
Ze zei: het staat eronder geschreven zodat degene die verdedigt het te laat begrijpt. Zie je wel.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Basket USA.
