Een blok twee seconden voor het einde. Bij ons kijk ik, twee seconden voor het einde, naar de klok, niet naar de bal. De klok discussieert niet. Ik ook niet.
Prepelič vertelt dat hij ervan overtuigd was Batum gepasseerd te zijn, en dat hij Batum nooit heeft zien komen. Ik begrijp het. Op mijn wedstrijdblad zou ik niet weten waar ik zoiets moet noteren. De gemiste lay-up, in een kolom. Het blok, in geen enkele kolom. Het staat nergens, en toch heeft hij alles beslist.
Hij zegt dat het een fantastische actie was, en dat er wellicht maar heel weinig spelers in de wereld zo’n blok hadden kunnen zetten. Ik noteer. Op mijn blad staan zes kolommen: minuut, ploeg, speler, fout, score, time-out. Geen enkele voor een blok twee seconden voor het einde, gezet door iemand die niet op tijd verwacht werd. Er is geen vakje voor. Ik kijk toch even waar ik het zou kunnen zetten.
Hij herinnert eraan dat Batum in 2015 drie vrijworpen miste in de halve finale van het EuroBasket, thuis. Zes jaar later wordt diezelfde man een nationale held met een blok. Het wedstrijdblad oordeelt niet over trajecten. Het noteert wie er op moment T op het veld staat, en twee seconden voor het einde stond Batum op het veld. De rest is gepraat.
Klok stil, bal aan de tafel, iemand heeft het blok nooit zien komen. Het staat erop.
Het klopt, we hebben het nagekeken: BeBasket.
