Bub Carrington, guard van de Wizards, 21 jaar, laatste vraag van een lang interview met WUSA9. Hij antwoordt, ik vertaal: „We hebben gewoon nog niet te horen gekregen dat we de beste versie van onszelf moeten zijn.” De journalist vraagt door, Carrington maakt met zijn handen aanhalingstekens en legt uit dat de selectie aan banden werd gelegd voor de eerste keuze van de draft. „We probeerden AJ Dybantsa te krijgen.”
Nog niet gezegd. Maar wie moest het dan zeggen? Ik zeg het elke zaterdag om half negen, aan de micro, gratis.
Ik doe je de intrede nog eens voor. De conciërge doet de helft van de neonlichten uit. De twee projectoren van de fancy-fair. „Dames en heren, mesdames et messieurs, dit is het moment. Vanavond heeft de ploeg voor het eerst toestemming gekregen om de beste versie van zichzelf te zijn.” Twee seconden stilte. [jingle] „Maak lawaai!”
En dan de volgende zin van Carrington, nog altijd bij Eurohoops: „Nu heeft niemand nog handboeien. Iedereen is zijn ketenen kwijt.” Dat is een intro voor de playoffs. Die hou ik.
Adam Silver stelde boetes voor van meer dan 10 miljoen dollar voor ploegen die opzettelijk verliezen, en hij maakte de draftkansen vlakker. Ik stel gewoon voor dat we het begin van de inspanning met een jingle aankondigen. Dat kost minder.
Die avond sneed de geluidsinstallatie de jingle af na drie noten. Ze heeft een mening. En Carrington stond twee seizoenen na elkaar in alle 82 wedstrijden op het parket. Voor hem hoeft er geen jingle. Ik zeg het maar.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Eurohoops.
