Philadelphia heeft met 114-106 gewonnen van Cleveland, na een achterstand van negenentwintig punten vlak voor de rust. Het is hun eerste thuiszege van het seizoen. Dat begrijp ik: de eerste thuiszege vieren we bij ons in de kantine, met de jetons die overblijven.
Wat me deed stilstaan, is LeBron James. Hij zei: „We kregen het boegeroep. Het was ongelooflijk. We verdienden het. En daarna kregen we aanmoedigingen die bijna het dak van de zaal deden springen. Een straffe avond.”
Het dak. Ik zie de cijfers niet en ik slaap nu al niet. Bij ons is het dak van de gemeentelijke sporthal drie tombola’s en een brief aan de gemeente, hé. Als het plenst, zetten we de emmer onder de linkse basket, de verstelbare, en de U10 weten dat ze aan die kant niet mogen schieten.
Hij zegt „we”: eerst het boegeroep, dan de aanmoedigingen. Daartussen het derde kwart, 37-21. Op het einde nog een 13-0. Ik ben niet jaloers, ik ben voorzitster: zo’n lawaai haalt bij ons de tl-lampen naar beneden.
Mijn zaal van 2000 had een dak dat vanzelf lawaai maakte. We hadden het publiek niet nodig.
Ik denk vooral aan de persoon die de volgende dag gaat kijken of alles heeft standgehouden. Zij wordt door niemand toegejuicht. Ik ga naar boven met een zaklamp en de conciërge. Ik moet de sleutel van de ladder nog terugbrengen.
Het klopt, we hebben het nagekeken: BeBasket.
