Portland heeft de Thunder met 123-103 verslagen. Wat me deed stilstaan, was niet de buzzer beater van Damian Lillard, van bijna twaalf meter, al was die ook niet mis. Het was dat Micah Nori zijn basisvijf had gewijzigd: Sidy Cissoko in plaats van Scoot Henderson.
Een basisvijf wijzigen, dat is bij ons een kwestie van minibus, hé. Wie begint, zit vooraan naast de chauffeur, en dat weet hij sinds woensdag. Ik weet niet wie in het vliegtuig van Portland de plaatsen verdeelt. Iemand, veronderstel ik, met een lijst. Ik hoop voor hem dat niemand om het raam vraagt.
Er waren ook de schermen. Donovan Clingan en Robert Williams zetten ze hoger om Lillard ruimte te geven, en Jrue Holiday zette er een zonder dat er een systeem was aangekondigd, volgens Lillard. Dat is bij ons de vrijwilliger die de jetons van de kantine bijvult zonder dat iemand het vraagt. Dat kondigt men nooit aan. Dat merkt men op maandag.
Lillard zei het beter dan ik: „Dit toont de offers van onze ploeg en ons vermogen om te herkennen wat er gebeurt. Die acties zijn besmettelijk. Iedereen begint zich goed te voelen.” Besmettelijk, ja. Als bij ons één mama blijft om op te ruimen, blijft de tweede ook. Ik ben niet jaloers, ik ben voorzitster: ik ken dat van buiten.
Een scherm zonder systeem, dat zijn fundamentals. Je leert het niet, je zet het.
Het is om te bevriezen in de sporthal vanavond, en de hesjes ruimen zichzelf niet op. Ik moet de sleutel nog terugbrengen.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Basket USA.





