Ik las het artikel van BasketNews dinsdagavond, de map nog op de keukentafel. Tim Kawakami heeft in zijn programma The TK Show, met Sam Amick van The Athletic, gesproken over de toekomst van Nikola Jokic bij de Denver Nuggets.
Ik schrijf het over, getrouw vertaald: „Ik hoor dit al een tijdje. Het is een open kwestie. Het is een open kwestie. Hij gaat heel waarschijnlijk terug naar Denver, maar het is een open kwestie.” En verderop: „Er is niets gegarandeerd over zijn terugkeer om een lange verlenging te tekenen bij Denver.”
Ik noteer. Drie keer open, één keer heel waarschijnlijk. Bij ons is een bal levend of dood. Hij is niet heel waarschijnlijk dood. Als de scheidsrechter dat tegen mij zegt, hef ik de bic en wacht ik tot hij fluit.
De rest staat in het artikel. Jokic weigerde in de zomer van 2026 een verlenging. Volgende zomer kan hij een contract van vijf jaar tekenen. Rivaliserende bestuurders houden de situatie in de gaten, door de moeilijke start van Denver. De Golden State Warriors bereidden zich volgens berichten voor op de mogelijkheid om hem en anderen te viseren voor 2027.
Dat is veel volk rond een lege kolom. De kolom contract heb ik niet. Ik heb de fouten, de time-outs en de stand. Het blad kent de volgende zomer niet. Het kent de buzzer.
Een collega las over mijn schouder mee.
Drie keer dezelfde zin, Martine. Aan de micro noemen we dat een refrein.
Wij noemen dat een herhaling. Niets is getekend, niets staat erop. Bal vast, balbezitpijl naar niemand.
Het klopt, we hebben het nagekeken: BasketNews.





