Dwight Howard speelt in Georgië. Black Fortress, Tbilisi, eerste match, twaalf punten in zeventien minuten, drie steals, en een nederlaag, 75-70 tegen Iverioni. De club begon het seizoen met twee nederlagen, en ik weet wat dat is, een seizoensstart, hé. Je telt de jetons van de kantine opnieuw en zegt dat het wel zal keren.
Wat mij bijbleef, is de lijst. Ik las dat op Eurohoops en moest mijn kop koffie neerzetten. De NBA van 2004 tot 2022. Dan Taiwan in 2022-23. Een toernooi in Dubai in 2024. De BIG 3 in de Verenigde Staten in 2026. Een voorbereidingswedstrijd in Mongolië, ook in 2026. En nu Georgië.
Onze minibus kent Ciney en Andenne. Hij start, dat zeg ik altijd, en ik ben er trots op. Maar als ik hem die lijst zou tonen, zou hij op de parking van de sporthal stilvallen om na te denken. Taiwan, Dubai, Mongolië, Tbilisi: bij ons is een seizoen zoals dat de hele minibus opnieuw gespoten met de namen van de steden op de portieren, en er zou geen plaats meer zijn voor de frituur. De sponsor heeft eisen, ik zeg u tegen hem, ik zou hem dat niet vragen.
Ik ben niet jaloers, ik ben voorzitster. Een meneer die sinds 2025 in de Hall of Fame zit, die in 2008 bij het „Redeem Team” op de Spelen stond, en die nog altijd een zaal, een wedstrijdblad en een bank aan de andere kant van de kaart opzoekt, dat vind ik eerder mooi. Hij speelt graag, dat lees je in de lijst.
Ik vraag me bij elke nieuwe stad alleen af wie hem de sleutel heeft gegeven. Er is altijd iemand die de zaal opent vooraf en sluit achteraf, in Taiwan zoals in Tbilisi. Daar staat nooit iets over in de artikels.
Mijn sleutel moet ik vanavond nog terugbrengen, en de stoelen van de kantine ruimen zichzelf niet op.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Eurohoops.
