Vrijdag ontslagen door Memphis, droeg D’Angelo Russell nooit het shirt van de Grizzlies in een wedstrijd. Hij was er meteen bij het begin van de free agency terechtgekomen, via een trade met zes teams. Vorig seizoen speelde hij bij Dallas, kwam daarna bij Washington terecht, waar hij geen enkele wedstrijd speelde. Drie franchises, en maar één club waarvoor hij effectief speelde. Memphis moest zich ontdoen van contracten om aan de loonnormen van de competitie te voldoen, en Russell paste niet in de plannen van Tuomas Iisalo. Hij is nu vrij, en zegt dat hij, waar men hem ook naartoe zou sturen, altijd „gevaarlijk” zou blijven.
Twee presentaties gepland, nul gedaan. Weet je wat dat doet met een speaker? Ik zie die gast van Washington en die van Memphis voor me, de jingle klaar, de stilte van twee seconden ingeoefend in de auto. Bij ons, als er een nieuwe komt, zelfs in november, krijgt hij zijn duister, of toch zijn half uitgeschakelde neonlampen, en zijn voornaam: „Dames en heren, mesdames et messieurs… nummer één!” Een All-Star, en niemand heeft hem dat twee keer na elkaar gedaan. Ik heb gisterenavond een jingle opnieuw geknipt, voor het geval hij ergens tekent. Ik heb hem weggelegd in de map „nog voor te stellen”.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Basket USA.
