Ajay Mitchell, 35 punten in Memphis. Carrièrerecord. Een Belg. Ik las het bij Basket USA en ik nam mijn micro, die altijd aangesloten in de koffer blijft liggen, gewoon om te checken of er nog geluid uitkwam.
Want een record, dat presenteer je. Zo had ik het gedaan, op een zaterdag om half negen, in mijn sporthal.
Het donker. Of de helft ervan, want de conciërge laat zijn neonlichten achteraan aan. De twee projectoren van de fancy-fair die elkaar midden op het veld kruisen. [jingle] „Dames en heren, mesdames et messieurs, dit is het moment. Met 35 punten, zijn carrièrerecord, een Belg, het nummer waar we op wachtten…” En dan de stilte. Twee seconden. Geen seconde meer. „Ajay… Mitchell!” Maak lawaai.
En ik zweer het je, de zaal had meegedaan. Honderdvijftig mensen recht, honderdtwintig als het plenst.
De rest van de wedstrijd had ik ook voorgelezen. Een kwart spanning, daarna liep Oklahoma City weg in het volgende. Shai Gilgeous-Alexander, 28 punten. En voor onze gasten vanavond, Ty Jerome, 21. Ik presenteer iedereen, dat is de regel.
Hij heeft het record gepresenteerd voordat ik het had nagerekend. Ik noteer.
Wat de sono echt deed toen ik testte in de garage? Ze startte de jingle drie seconden te laat, precies op de voornaam. Ze heeft een mening, die sono. Ik zeg het maar. Ze had nog nooit een Belg met 35 gehad.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Basket USA.






