Luka Doncic stond aan het einde van het seizoen bij de koplopers van de competitie in technische fouten. Wegens protest bij de scheidsrechters. De zestiende viel in maart. Eén wedstrijd schorsing. Het staat erop.
Men had hem een techniek voorgesteld: in zijn hoofd zijn lievelingsliedjes zingen om zijn emoties te bedwingen. Hij heeft het geprobeerd. „Geprobeerd. Het werkte niet”, citeert BasketNews hem.
Ik begrijp het principe. Aan de tafel zingen we ook in ons hoofd. Ik doe dat tijdens de laatste twee minuten, als de coach zijn time-out zoekt en ik de knop. Aan de klok verandert dat niets. De klok discussieert niet. Ik ook niet.
In hetzelfde artikel zegt zijn ploegmaat Austin Reaves dat hij eraan gedacht heeft toeschouwers te betalen om hem uit te dagen, omdat hij daardoor een ander niveau haalt. Daar heb ik geen mening over. Ik heb geen kolom voor toeschouwers. Zij praten, ik schrijf niet.
Martine, als hij in zijn hoofd zingt, geef hem dan minstens een jingle.
Een technische fout is bij ons een vakje, een T, een rode bic. Zestien is zestien vakjes. Ginder halen ze na de zestiende een wedstrijd uit de kalender. Bij ons is er het provinciaal comité op een woensdagavond, met een kop koffie. De buzzer is gegaan. Wat daarna komt, is gepraat.
Ik noteer: technische fout nummer zestien, maart, liedje in het hoofd, zonder effect.
Het klopt, we hebben het nagekeken: BasketNews.
