De Liberty van New York staat met 2-0 achter tegen de Dream van Atlanta. Game 2, een driepunter van Marine Fauthoux, verlenging. Atlanta staat een punt voor, Sabrina Ionescu verliest de bal, Angel Reese trekt naar de vrijworplijn en beeft niet. En tijdens die vrijworpen vraagt Breanna Stewart aan de scheidsrechters of de Liberty nog een „reset timeout” heeft.
De „reset timeout” bestaat sinds 2024: in de laatste twee minuten stop je het spel en, onder voorwaarden, breng je de bal naar voren, zonder overleg rond de coach. Kevin Fahy, de scheidsrechter, weet het niet. Hij checkt het bij de tafel. Hij zegt nee. New York moet de bal inbrengen vanaf de achterlijn. De time-out was niet gebruikt. Sabrina Ionescu zegt dat ze het ook gevraagd heeft, net als de staf, en telkens nee te hebben gehoord.
De hoofdscheidsrechter, Fatou Cissoko-Stephens, zegt dat Breanna Stewart achter Kevin Fahy stond toen hij met zijn collega bevestigde dat de Liberty hem nog had. Volgens de officials is er geen gesprek geweest met de speelsters.
Geen gesprek. Een time-out, dat is dertig seconden van mij. Dus ik doe het moment opnieuw, zoals op een zaterdag om half negen, met de twee projectoren van de fancy-fair aan.
„Dames en heren, mesdames et messieurs. Tussen twee vrijworpen. Een mededeling van de tafel. De Liberty heeft nog… [jingle] … één… reset… timeout! Maak lawaai.”
Iedereen weet het. De zaal, de kantine, de conciërge. Zelfs de sono, die er een mening over heeft.
Bij mij, in eerste provinciale, hoorde je dat tot op de parking.
Breanna Stewart zei dat ze een goede worp had in de slotseconden, maar dat ze graag „meer duidelijkheid over de situatie” had gehad. Aan duidelijkheid ontbreekt het mij niet: ik heb twee projectoren.
De micro was vrij. Ik zeg het maar.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Basket USA.
