De Pelicans van New Orleans hebben vrijdag een communiqué gepubliceerd, op X. Twee zinnen. De vertegenwoordigers van Dejounte Murray hebben de club op de hoogte gebracht van zijn verzoek om getransfereerd te worden, en de club zal de mogelijke ruilopportuniteiten bekijken „in het beste belang van onze organisatie”. Ik heb het twee keer gelezen, de farde open, voor ik naar de sporthal vertrok.
Ik noteer eerst wie met wie gesproken heeft. De vertegenwoordigers hebben de club ingelicht. De club licht iedereen in. De point guard zelf komt alleen voor in het verzoek. Bij ons loopt een verzoek via de tafel. De coach vraagt het, ik schrijf het op, het heeft een minuut. Ginder loopt het via een zaakwaarnemer, dan via een communiqué, dan via een sociaal netwerk. Drie tafels. Geen enkele zegt op welke minuut.
Dan het woord „potentiële”. Een potentiële oplossing. Ik heb geen kolom voor het potentiële. Ik heb een kolom voor de fouten, een voor de time-outs, een voor de punten. Een ruil gebeurt of gebeurt niet. Daartussen is het gepraat.
Het goot, we waren met honderdtwintig. Ik heb het communiqué bij de rust getoond, de mok koffie eindelijk in de hand.
Twee zinnen op X, zonder muziek? Ik had dat in het donker voorgelezen, ik.
Ik lees niets in het donker. Ik lees onder de tl-lampen, de helft die werkt. En ik vul in.
Verzoek ontvangen, minuut onbekend, antwoord volgt. Het staat erop.
Het klopt, we hebben het nagekeken: BasketNews.





