Sacramento verloor met honderdtwaalf tegen honderddrieëntwintig van Memphis. Nul-drie. En op de persconferentie deed Zach LaVine een kleine aankondiging: er wordt een leider gezocht. Iemand die de toon zet. Hij zei, in het Engels, dat het van bovenaf kan komen, van een speler “zoals een Chris Paul”, van een ervaren coach of zelfs van een bench coach. BasketNews leest daarin een subtiele por naar coach Doug Christie. Ik lees er een vacature in zonder voorstelling.
Een leider, dat kondig je aan. Ik doe het zoals zaterdagavond. Het donker, tenminste het donker dat de conciërge me gunt, de helft van de neonlichten. De twee projectoren van de fancy-fair. [jingle] Dames en heren, mesdames et messieurs, verwelkom de nieuwe leider van de Sacramento Kings, nummer… … …
Twee seconden wit. Dan drie. Dan de sono, die een mening heeft en de jingle uit zichzelf opnieuw start.
Want er is geen voornaam. LaVine zei het zelf: dat hebben ze op dit moment niet, het komt er niet snel, samen moeten ze uitzoeken wat ieders sterktes zijn. Dus presenteer ik de sterktes. Sabonis, zeventien rebounds gemiddeld, maak lawaai! LaVine, negenentwintig punten. De rookie Acuff, tweeëntwintig. Een collectief presenteer je aan de micro in vijf keer. Het is lang, maar het is een moment.
Bij ons zoeken we ook een leider. We hebben een sleutel gevonden, dat is al iets.
Dinsdag de Spurs. Komt de leider tegen dan, dan heb ik de jingle. Ik zeg het maar.
Het klopt, we hebben het nagekeken: BasketNews.
