Een time-out, dat is dertig seconden van mij. Daar gaan we. Austin Reaves, ploegmaat van Luka Doncic bij de Lakers, zei dat Luka al acht jaar doet wat hij doet en dat er, als hij het doet, geen wow-factor meer is. Geen wow-factor meer. Hoor je dat ook? De wow-factor, dat is mijn vak.
De context. Draymond Green, van de Warriors, herhaalde tegen Sam Amick van The Athletic, na de openingswedstrijd tegen de Lakers, dat Doncic nooit MVP zal worden. Hij noemt het “greatness fatigue”. Hij zegt dat iedere andere speler met die cijfers met de trofee naar huis zou gaan, en hij vergelijkt met LeBron James. In de peiling bij de general managers voor de MVP 2026-27 heeft Doncic nul stemmen.
Goed. Een speler die al acht jaar hetzelfde doet, laat ik niet verslijten. Ik verander de intro. Zaterdag, mijn vleugelspeler: zeven seizoenen dat ik hem aankondig. Dan is het eens helemaal donker, eens de twee schijnwerpers van de fancy-fair, eens eerst in het Nederlands. De speler is niet veranderd. Ik ben het die werkt.
Dus ik doe het opnieuw. De conciërge doet de helft van de neonlichten uit. Dames en heren, mesdames et messieurs, met nummer 77… [twee seconden stilte] … Luka! [jingle] Maak lawaai.
De geluidsinstallatie heeft midden in de jingle gehoest. Die heeft ook een mening.
Reaves denkt dat er een kans is als de Lakers als derde of vierde eindigen. Ik zeg alleen dat de vermoeidheid soms aan de microfoon zit. Ik zeg het maar.
Het klopt, we hebben het nagekeken: BasketNews.
