Zondag, na het eten, belde ik mijn moeder, in Indiana. Dit keer had zij een vraag over de NBA. Ze had gezien dat Denver van Chicago had gewonnen, honderddrieëndertig, honderdachtentwintig, in het voorseizoen, en dat Nikola Jokic het laatste kwart op de bank had doorgebracht om tegen de jongeren te praten. Ze wilde weten waarom een drievoudig MVP zich uitslooft voor een wedstrijd die niet telt.
Ik vertelde haar wat ik bij BasketNews had gelezen. Tweeëntwintig punten, elf rebounds, tien assists, in zesentwintig minuten. Daarna had hij op de bank zijn ploegmaats door de aanvallen geloodst en tactische details aangewezen. Een extra coach. Toen iemand hem vroeg waarom, zei hij dat hij graag wint en graag basket speelt. En dat de details elke dag tellen, vooral als de jongeren spelen, dat hij het fijn vindt om te zien hoe ze leren.
Let me tell you: in 2000, in Charleroi, mijn eerste seizoen, zat er een oude van de club achteraan op de bank tijdens onze oefenwedstrijden. Hij speelde al lang niet meer. Bij elke aanval zei hij me dat ik moest terugvallen, dat ik de box-out moest doen. Ik vond dat te veel voor een wedstrijd in september. Zesentwintig jaar later doe ik hetzelfde op zondag om negen uur met mijn U10. Zij hebben er mij ook niet om gevraagd.
Mijn moeder vroeg of de jongeren van Denver hadden verdedigd. Ik zei dat ik het niet wist, dat het artikel over details ging. Ze zei dat verdediging een detail is waar niemand naar kijkt, behalve wie aan het einde van de bank zit.
Toen zei ze: hij doet wat jij op zondag doet, maar hem hebben ze gefilmd. Ik zei niets. Ze zei: zie je wel.
Het klopt, we hebben het nagekeken: BasketNews.
