Vierenzeventig, eenentachtig, in Stockholm. De Cats lagen in de tweede helft dertien punten achter, en ze wonnen het toch. Als ik dat lees, zie ik geen uitslag. Ik zie een presentatie die niemand gedaan heeft.
Dus ik doe ze opnieuw. Zaterdagavond, half negen, mijn sporthal. De conciërge doet de helft van de neonlichten uit, ik werk ermee. De twee schijnwerpers van de fancy-fair. [jingle]
„Dames en heren, mesdames et messieurs. Zevenentwintig punten. Twaalf rebounds. Vijf assists. Met nummer…” En dan de stilte. Twee seconden. Die knip ik nooit weg. „Emma… Meesseman!” De sono doet wat ze wil, ze heeft een mening, maar die avond had ik ze met twee handen vastgehouden.
Dertien punten achter is geen slecht nieuws aan de micro, het is een intro. Je laat het opbouwen. Je wacht tot de voorsprong van kant wisselt en je zegt „maak lawaai” op het juiste moment, niet voordien.
Ik had gekeken wie de box-out nam op die twaalf rebounds. Mijn moeder ook.
Er blijven nog Finland op 11 februari en Litouwen op 17 februari. En in 2027 het EK in het Sportpaleis van Antwerpen, met Finland, Litouwen en Zweden. Daar komt het volledige donker. Ik weet het. Ik heb nog altijd de helft van de neonlichten, en ik doe dezelfde stilte van twee seconden. Ik zeg het maar.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Sudinfo.







