Donderdag hebben de Cats in de Dôme van Charleroi Zweden verslagen, in de kwalificatie voor een EK waarop beide ploegen als gastland al staan. Een wedstrijd zonder inzet, op papier. Ik kijk niet naar papier. Ik kijk of er een moment is.
En dat was er. Lalie Dupont, negentien jaar, eerste wedstrijd met de Cats. Ze zei het tegen de RTBF: “De Cats, daar droom ik van sinds ik heel klein ben.” En ze zei dankbaar te zijn “dat ik al was het maar 30 seconden het veld op mocht”.
Dertig seconden. Weet je wat dertig seconden voor mij zijn? Een time-out. Een time-out, dat is dertig seconden van mij. Dus ik doe de entree opnieuw, zoals ik ze zaterdag om half negen zou doen.
Het donker. Eh, de helft van de tl-lampen, de conciërge houdt de andere helft. De twee spots van de fancy-fair. [jingle] „Dames en heren, mesdames et messieurs, voor de eerste keer in het shirt van de Belgian Cats…” Het blanco van twee seconden. „… Lalie… Dupont!” Maak lawaai.
In de Dôme zaten 4600 mensen. Bij ons honderdvijftig als het plensregent. Het geluid is hetzelfde. Er zijn alleen minder mensen om het te horen.
De rest van de wedstrijd had ik ook aangekondigd, maar die nam zijn tijd. 43-44 bij de rust. 66-65 voor het laatste kwart. Dan 27-13. Emma Meesseman, 26 punten en 11 rebounds, Julie Vanloo 19, Kyara Linskens 17 punten en 14 rebounds. Drie presentaties extra, drie blanco’s van twee seconden.
Dertig seconden op de klok is dertig seconden. Op de klok van de sporthal is een invalbeurt vaak meer.
Zondag spelen ze opnieuw tegen Zweden, in Zweden, om 16 uur. Daar heb ik de micro niet. Ik zeg het maar.
Het klopt, we hebben het nagekeken: DH Les Sports+.







