Een banner die onder de dakspanten van de Garden omhoog gaat, de kampioensringen, Jalen Brunson, Karl-Anthony Towns, het seizoen dat begint. Dat is een moment. En tijdens dat moment zat een speler van de Knicks in de kleedkamer, met opzet: Andre Drummond, deze zomer gekomen om Mitchell Robinson te vervangen. Na de nederlaag tegen Philadelphia legde hij uit dat hij niet iets wilde meemaken waar hij niet bij was geweest, volgens BasketNews.
Ik zag het als speaker. Stel je het presentatieblad voor: alle namen om te roepen, een stilte, en één naam die niet in de zaal is. Bij ons, zaterdagavond om half negen, als er iemand niet in de gang staat wanneer ik de muziek start, hou ik de jingle tegen en rek ik het „dames en heren” uit. De conciërge kijkt naar mij. De sono heeft een mening.
Maar hij heeft het zelf beslist. Hij liet zijn ploegmaats hun moment hebben. Respect. Dus ik maak zijn presentatie opnieuw, de zijne, voor de dag dat hij iets met hen gewonnen heeft.
Donker. Of toch, de helft van de neonlichten. [jingle] Dames en heren, mesdames et messieurs, deze zomer gekomen, twaalf punten, veertien rebounds en vier assists bij zijn debuut, op de positie van center, het nummer van je keuze… twee seconden stilte… Andre… Drummond! Maak lawaai.
Die avond, terwijl de banner omhoog ging, had hij echt voor de kleedkamer gekozen. Een banner waarvan hij vond dat hij hem nog niet had gewonnen, en daarna nog vierentwintig minuten te spelen.
Het moment is hetzelfde. Hij liet het gewoon aan de anderen. Ik zeg het maar.
Het klopt, we hebben het nagekeken: BasketNews.
