Zondag, na het eten, belde ik mijn moeder in Indiana. Deze keer had zij een vraag. Ze had de reclame van Anthony Edwards voorbij zien komen, die voor zijn nieuwe Adidas-schoen, waarin hij een late-nightshow presenteert die niet bestaat, “Minnatlantasota”. Hij maakt er verschillende sterren belachelijk. Jaylen Brown is daar “ol’ boy from Boston”. En mijn neef had haar het vervolg getoond: Brown die de reclame live op Twitch terugkijkt, samen met V.J. Edgecombe, en antwoordt.
Ze wilde weten wie er gewonnen had.
Let me tell you: ik heb erover nagedacht. In 2000, toen ik met mijn tas in Charleroi aankwam, zei een center iets tegen me tijdens de opwarming. Ik verstond nog geen Frans. Ik antwoordde op het veld, een box-out bij de eerste rebound, netjes, meer niet. Hij schudde mijn hand na afloop en we dronken een koffie in de kantine. Na veertig minuten was het afgelopen.
Hier, zei ik tegen mijn moeder, is er geen veld. Er is een reclame aan de ene kant, een stream aan de andere. Niemand heeft een rebound genomen. Niemand heeft een hand geschud. Ik zei haar dat we het bij mijn U10’ers op zondagochtend regelen vóór het einde van de training, anders staan de ouders op de parking te wachten.
Ze vroeg of de schoen goed was. Ik zei dat ik het niet wist, dat ik van de reclame de show had onthouden, de naam “Minnatlantasota” en de bijnaam, maar de schoen niet.
Ze zei: dan heeft Adidas gewonnen.
Ze heeft gelijk. Ze heeft altijd gelijk.
Het klopt, we hebben het nagekeken: BasketNews.
