De New York Knicks, NBA-kampioen, konden Mitchell Robinson niet houden. De reden zit in één woord: de tweede apron, een loongrens die beperkt wat een ploeg nog mag tekenen.
Robinson vertrok naar de Boston Celtics, drie jaar, met een player option voor het laatste seizoen. Bij Knicks Fan TV vatte hij het samen: „Het is uiteindelijk een business.” Hij zei ook dat hij van New York hield, en dat sommige dingen nu eenmaal een einde nemen.
De Knicks tekenden Andre Drummond, een ervaren center, voor één seizoen. Drummond brengt rebounds en een veelzijdiger aanvallend spel, maar niet dezelfde defensieve aanwezigheid.
Ik heb een wedstrijdblad met zes kolommen. Nummer, naam, fouten, time-outs, punten, handtekeningen. Er is geen kolom voor de apron. Bij hen kan een speler vertrekken omdat de club over een schort is gegaan. Bij ons vertrekt een speler als zijn zoon stopt, of als hij naar Verviers verhuisd is. We schrappen hem met potlood en schrijven de nieuwe naam eronder, correct gespeld. Ik noteer voor de Knicks: nummer gewijzigd, center gewijzigd, contract van één jaar. Het staat erop. Onderste regel: uitgaand Robinson, inkomend Drummond, reden buiten het blad.
Het klopt, we hebben het nagekeken: BasketNews.
