De « mutual option » zet een spelersoptie en een teamoptie op hetzelfde seizoen. In de versie die de NBA vandaag gebruikt, kan elk van beide partijen het optiejaar alleen lichten; om het contract te laten stoppen, moeten speler en franchise het eens zijn om het niet te lichten.
« Beide kampen kunnen komende zomer over een nieuw contract praten, maar elk van hen kan de optie activeren, er niet uitstappen », schreef Shams Charania, geciteerd door Basket USA. De mutual option in de MLB werkt net omgekeerd: daar moeten beide partijen doorgaans ja zeggen om verder te gaan.
Isaiah Hartenstein tekende bij de Thunder voor drie jaar en 75 miljoen dollar, met de clausule op het laatste seizoen. « Ik wilde absoluut langer bij deze ploeg blijven en blijven spelen voor een titelkandidaat », zei hij. Pelle Larsson werd door de Heat verlengd voor vier jaar en tot 60 miljoen, met een mutual option op 2030/31. Keon Ellis tekende bij Brooklyn voor twee jaar en 18 miljoen, volledig gegarandeerd, met de clausule op het tweede jaar. Moe Wagner ging akkoord met dezelfde constructie.
De speler beschermt zijn loon als zijn waarde zakt, de franchise houdt de controle als die waarde ontploft, en de clausule zet een afspraak vast om opnieuw te onderhandelen.
Een clausule die we sinds 2001 niet meer gezien hadden en die terugkomt, dat noem ik een moment. Het donker, de stilte van twee seconden, [jingle], en dan: dames en heren, mesdames et messieurs, het optiejaar is gelicht, door één kamp, helemaal alleen! Het probleem is wat daarna komt. Om het contract te laten stoppen, moeten de twee tegelijk zwijgen, en stilte kondig je niet aan met een micro. Ik heb het zaterdag in de rust geprobeerd, muziek twee seconden weg voor het effect: de geluidsinstallatie dacht aan een panne en kwam vanzelf terug. Vijfentwintig jaar wachten, en het moment is een bureau in juli. Ik zeg het maar.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Basket USA.
