Zondag, na het eten, heb ik mijn moeder in Indiana gebeld. Ze had het verhaal vóór mij gelezen. Mitchell Robinson is van de Knicks naar de Celtics gegaan, en hij zegt dat Joe Mazzulla zich heeft verontschuldigd. Waarvoor? Voor de „Hack-A-Mitch”. In de play-offs van 2025, in de tweede ronde, maakte Mazzulla expres fouten op hem om hem naar de lijn te sturen, zelfs met bijna 30 punten voorsprong. Robinson eindigde de reeks met 31 vrijworpen.
Mijn moeder begreep het niet. Ze vroeg waarom je expres fout maakt. Ik heb het uitgelegd. Daar noemen ze dat een strategie. Hier, bij de jongens van zondagochtend, noemen we dat een fout, en ik zet de jongen op de bank. Mazzulla zelf heeft het over het proces: „Je moet altijd trouw blijven aan het proces dat je de beste kans geeft om dit balbezit en deze wedstrijd te winnen”, zei hij.
Let me tell you, in 2000 hebben ze in Charleroi een heel seizoen fouten op mij gemaakt. Niet expres, denk ik. Niemand heeft zich verontschuldigd. En niemand is bij mij thuis langs geweest. Mazzulla is Robinson deze zomer in Nashville gaan opzoeken. Robinson vertelt lachend dat hij had gewaarschuwd: zonder verontschuldigingen zouden er „wat problemen” komen. Hij heeft ze gekregen.
En intussen heeft Robinson de hele zomer aan zijn vrijworpen gewerkt. Hij strijdt met Neemias Queta om de plek in de basisvijf. Mazzulla zegt dat hij teleurgesteld is dat hij geen fouten meer op hem kan maken, en dat Robinson „een grote impact” zal hebben. Hij doet zijn werk, Robinson. Hij deed zijn werk aan de overkant ook, aan de lijn, eenendertig keer.
Mijn moeder dacht na. Toen zei ze dat de coach het enige slimme had gedaan: hij heeft zijn probleem in zijn eigen ploeg gezet. „Als je iemand niet kunt verdedigen, Darnell, contracteer je hem.” Ik zei dat ze dat bij mij nooit hadden gedaan. Ze zei: zie je wel.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Basket USA.
