Zondag, na het eten, belde ik mijn moeder, in Indiana. Ze had een vraag nog voor ik goeiedag zei: wat is er aan de hand tussen die twee jongens van Boston?
Ik legde uit wat BeBasket schrijft. Jaylen Brown zit nu bij de Sixers. Hij speelde negen seizoenen met Jayson Tatum in Boston, ze wonnen de titel in 2024 en ze werden deze zomer uit elkaar gehaald. Tatum zegt dat hij de transfer tegelijk met iedereen vernam. Brown zegt dat Tatum op de hoogte was en achter de schermen had kunnen helpen. Brown was ook te gast in een programma, The Old Man and The Three, waar hij zei dat de NBA „veel ego’s, veel geld en veel emoties” is, net als de politiek.
Ze vroeg wie gelijk had. Ik zei dat ik het niet wist, en dat niemand mij had gebeld om mijn mening te vragen. Let me tell you, hier leer je snel om geen oordeel te vellen als je niet in de kleedkamer zat.
Het bracht me terug naar 2000. Ik kwam in Charleroi aan met één tas, voor één jaar. Niemand heeft mij getransfereerd, niemand maakte er een programma over. Het contract werd verlengd door mijn vrouw. Ik heb nooit twee versies van mijn verhaal gehad: ik heb er één, en die heeft badmintonlijnen.
Mijn moeder wilde weten hoe Boston het stelt zonder Brown. Drie overwinningen, één nederlaag. Ze maakte een klein geluidje, het geluidje dat ze maakt als iemand goed verdedigt.
Toen zei ze iets. De versies veranderen elk jaar. Negen seizoenen samen en een titel in 2024, dat blijft ergens genoteerd staan, voor allebei.
Ik zei dat dat een beetje de fundamentals was. Ze zei: zie je wel.
Het klopt, we hebben het nagekeken: BeBasket.
